Να τραγουδάς τον Σεπτέμβρη

 Θα ξεχάσεις τα αγαπημένα σου τραγούδια

Θα τα απαρνηθείς

Θα αφεθείς στον γλυκό ύπνο του καλοκαιριού

Θα γοητευτείς από το είδωλό σου στην όψη του νερού και τ' ουρανού

Θα καείς από την ανάγκη σου να φτάσεις όσο γίνεται κοντά στον ήλιο

Θα διασκορπιστείς από την αγάπη και την ανησυχία.-

Στην πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη θα θυμηθείς ποιος είσαι.

Τότε θα ψάξεις και θα βρεις ξανά εκείνο το τραγούδι

Που σχηματίζει σωστά το όνομά σου

fragmenta

       [τα] ερείπια
κοιτάζουν τον άνθρωπο
   στα             μάτια      
            όταν
αυτός δεν [τα] βλέπει

Πες κάτι

Τι να πεις
όταν το τίποτα
υμνείται τόσο ωραία
από τόσους
κι εσύ δεν ξέρεις 
αν πρέπει να τους συνετίσεις
ή αν οφείλεις να υποκλιθείς
στην ομορφιά της τέφρας.

ΠΑΡΑΛΟΓΗ

Δεν βρέχει πια όπως παλιά.
Οι δρόμοι δεν μουσκεύουν όπως πρώτα.
Στα υπόστεγα κοιτούνε τα πουλιά
ανήσυχα την αλλαγή στου άνθρωπου τη ρότα.

Μιλάμε και βουρκώνουμε συχνά
μην ξέροντας κι οι ίδιοι την αλήθεια.
Έχουμε όνειρα και βλέμματα αχνά,
τα βήματά μας παν από συνήθεια.

Πουλάκι, που ξεδιψάς απ' τη βροχή,
πες μας, τι λάθος βάζουμε σημάδι;
Γιατί δεν ξεδιψάει η ψυχή,
μα τρέμει συγχρόνως και τον Άδη;

- Εγώ που 'μαι πουλί και κελαηδώ,
  εγώ που 'μαι πουλί και λέω,
  όσο κι αν θλίβομαι εδώ,
  βλέπω τον κόσμο ωραίο.


Άκουσες, Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;

- Πουλάκια είναι, κι ας κελαηδούν,
  πουλάκια είναι, κι ας λένε... 

Περί βεβαιότητας της ύπαρξης

Είμαι
με φωνή, ελπίδες και αίμα
αμφίσημα.

Αμφιβάλλω για τις προθέσεις μου, άρα υπάρχω.

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Μίλησέ μου με σύννεφα
Μίλησέ μου με ήλιο
Φύγε τρέξε κύλα λάμψε αφέσου στον αέρα
Ξήλωσε τον χρόνο από τα μαλλιά μου
Και κάνε τον ανάσα που δεν θα στερέψει
Βγάλε πέταλα κίτρινα, μαβιά και ιώδη
Μέθυσε τα παιδιά σου πριν τα γεννήσεις
Φύγε και γύρνα και ξαναφύγε
Διάβασε αργά και συλλαβιστά τη ζωή μου –να κάνει αντίλαλο–
Και άσε με να σε ζωγραφίσω
Στον άρτο τον επιούσιο

Η αδυναμία της γλώσσας

Λυπάμαι που δεν μπορώ να φιλήσω
όπως θα ήθελα τα μάτια σου.

Αν ήταν βέβαια κατασκευασμένα να δέχονται
φιλιά κανονικά όπως
το στόμα
το πηγούνι
ο λαιμός

θα μπορούσα να τα φιλήσω
και να ξεδιψάσω
αντλώντας
τη γυαλάδα της επιφάνειας
και το γάργαρο του βάθους.

Όμως δυστυχώς
κάθε πρωί ξυπνάω με την ίδια απορία:

τι γεύση να έχει η αλήθεια όταν
τη φιλάς κατάματα;