Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Πες κάτι

Τι να πεις
όταν το τίποτα
υμνείται τόσο ωραία
από τόσους
κι εσύ δεν ξέρεις 
αν πρέπει να τους συνετίσεις
ή αν οφείλεις να υποκλιθείς
στην ομορφιά της τέφρας.

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2019

ΠΑΡΑΛΟΓΗ

Δεν βρέχει πια όπως παλιά.
Οι δρόμοι δεν μουσκεύουν όπως πρώτα.
Στα υπόστεγα κοιτούνε τα πουλιά
ανήσυχα την αλλαγή στου άνθρωπου τη ρότα.

Μιλάμε και βουρκώνουμε συχνά
μην ξέροντας κι οι ίδιοι την αλήθεια.
Έχουμε όνειρα και βλέμματα αχνά,
τα βήματά μας παν από συνήθεια.

Πουλάκι, που ξεδιψάς απ' τη βροχή,
πες μας, τι λάθος βάζουμε σημάδι;
Γιατί δεν ξεδιψάει η ψυχή,
μα τρέμει συγχρόνως και τον Άδη;

- Εγώ που 'μαι πουλί και κελαηδώ,
  εγώ που 'μαι πουλί και λέω,
  όσο κι αν θλίβομαι εδώ,
  βλέπω τον κόσμο ωραίο.


Άκουσες, Κωνσταντίνε μου, τι λένε τα πουλάκια;

- Πουλάκια είναι, κι ας κελαηδούν,
  πουλάκια είναι, κι ας λένε... 


Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

Η επιστροφή και το παράθυρο

Πώς γίνεται να ζούμε έτσι;
Δεν είναι ότι θα μας μουτζώσει ο Θεός
Θα μας μουτζώσει και ο Σίσυφος
Χωρίς τίποτα να πιάνει ύψος
Χωρίς καμιά συντριβή
Αναζητώντας εναγωνίως
προορισμούς για το βάρος μας
Θαρρούμε πως είναι σωστό πάντα
να ταξιδεύουμε αλέ ρετούρ

Το πρόβλημα είναι πως τα παιδάκια μεγάλωσαν
Δε λέω, είδαν τους γονείς τους
να ταξιδεύουν μέσα στο ψεύδος
κοιτάζοντας απ' το παράθυρο την αλήθεια.
Αλλά για το δικό τους ταξίδι χρειάζεται να αντιληφθούν δύο πράγματα:
η αλήθεια δε φαίνεται από το παράθυρο
η έξοδος από το ψέμα δεν πρέπει να έχει επιστροφή.


Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

Απώλεια

Η γλώσσα των πουλιών δεν χάνεται 
Όσο υπάρχει ουρανός
Ο ουρανός δεν χάνεται 
Όσο δέχεται θυμιάματα
Τα θυμιάματα δεν σταματούν
Όσο υπάρχουν άνθρωποι
Οι άνθρωποι δεν χάνονται
Όσο υποφέρουν

Άρα, τη γλώσσα των πουλιών την ακούνε
μόνο όσοι υποφέρουν -- ίσως νιώθουν πιο κοντά τους τον ουρανό.

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Μίλησέ μου με σύννεφα
Μίλησέ μου με ήλιο
Φύγε τρέξε κύλα λάμψε αφέσου στον αέρα
Ξήλωσε τον χρόνο από τα μαλλιά μου
Και κάνε τον ανάσα που δεν θα στερέψει
Βγάλε πέταλα κίτρινα, μαβιά και ιώδη
Μέθυσε τα παιδιά σου πριν τα γεννήσεις
Φύγε και γύρνα και ξαναφύγε
Διάβασε αργά και συλλαβιστά τη ζωή μου να κάνει αντίλαλο
Και άσε με να σε ζωγραφίσω
Στον άρτο τον επιούσιο

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

Η αδυναμία της γλώσσας

Λυπάμαι που δεν μπορώ να φιλήσω
όπως θα ήθελα τα μάτια σου.

Αν ήταν βέβαια κατασκευασμένα να δέχονται
φιλιά κανονικά όπως
το στόμα
το πηγούνι
ο λαιμός

θα μπορούσα να τα φιλήσω
και να ξεδιψάσω
αντλώντας
τη γυαλάδα της επιφάνειας
και το γάργαρο του βάθους.

Όμως δυστυχώς
κάθε πρωί ξυπνάω με την ίδια απορία:

τι γεύση να έχει η αλήθεια όταν
τη φιλάς κατάματα;