ΤΟ ΠΑΖΛ ή ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΪ

Ας υποθέσουμε ότι ο χρόνος είναι παζλ.
Οι εσοχές οι ζυγοί μήνες.
Οι εξοχές οι περιττοί.
Το σύνολο συνθέτει μια εικόνα
που καταλαμβάνει έναν ορισμένο χώρο.

Ας υποθέσουμε ότι η εικόνα δεν είναι τόσο ξεκάθαρη.
Τα χρώματα είναι συγκεχυμένα.
Ο φωτισμός αινιγματικός.
Μοιάζει να δείχνει ένα πρόσωπο
αλλά συγχρόνως κι ένα κρανίο.

Ας υποθέσουμε ότι το πρόσωπο είναι δικό σου.
Τα μάτια είναι μάτια σου.
Το στόμα στόμα σου.
Χαίρομαι σαν να σε έφτιαξα,
ενώ έβαλα μονάχα μερικά κομμάτια σε σειρά.

Αν ισχύουν οι παραπάνω υποθέσεις,
το παζλ είναι μια αλληγορία 
των ρυτίδων που εμφανίζονται στο μέτωπο.

Επέμβαση

ελάτε
ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι
λίγο βαμβάκι θέλω
να περιποιηθώ
το τραύμα εκεί
στη γωνία του σύννεφου
με λίγο ιώδιο

τρέμει το χέρι μου όμως
κατά βάθος
δεν είμαι για τέτοια
να, κι άλλο τραύμα!
χρειάζομαι γάζα
κι εδώ
κι εδώ
και λίγο ιώδιο ακόμα παρακαλώ

ωραία! τώρα
ο ουρανός
δεν έχει κανένα
διαμπερές τραύμα

ευτυχώς που ξέρουμε
από γιατρικά
και τέτοια ̶
τον σώσαμε από βέβαιο θάνατο!

Όταν ξυπνήσαμε

Τρέχαμε
μες στη βροχή
τρέχαμε πολύ γρήγορα
η καρδιά στα πόδια
τα πόδια στη λάσπη
      –σιγά, θα πατήσουμε την καρδιά–
η λάσπη στην καρδιά
τρέχαμε πιο γρήγορα
φοβόμασταν
και τρέχαμε
      –ξεχάσαμε πίσω την καρδιά–
δεν είχαμε χρόνο
τρέχαμε
χωρίς καρδιά
και χωρίς πόδια

Όταν ξυπνήσαμε
είδαμε δίπλα στο κρεβάτι μας
δεκάδες όνειρα
διαμελισμένα

Και λάσπη

Μετά τα πλατωνικά

Παίζω με τη σκιά μου 
ή παίζω με τον ήλιο;
Δεν έχω καταλάβει.

Ποιο είναι το χειρότερο;

Το αποτέλεσμα

Παίζω κορόνα-γράμματα
με το τετράδραχμο 
του Οροφέρνη.

Αδιαφορώ για το αποτέλεσμα --
ό,τι και να δείξει,
θα έχω χάσει κάτι 
μέσα από τα χέρια μου.

Ανερμήνευτο ΙΙ

Τόσα βράδια ξαγρύπνησα
ανάμεσα σε στίχους του Παπατσώνη
και δικά μου μισοτελειωμένα ορνιθοσκαλίσματα--
ακόμα να καταλάβω γιατί Εσύ
πάντα θα γίνεσαι ποίημα
που άλλοτε θα κρύβω
και άλλοτε θα υπερασπίζομαι.

Οι επιθυμίες όταν πραγματοποιούνται

Αν πάρεις το φεγγάρι
και το ρίξεις στη θάλασσα
θα κάνει -μπλουμ!- έναν μικρό θόρυβο
θα σχηματιστούν πολλοί ομόκεντροι κύκλοι
που θα μαρτυρούν το συμβάν
και τον ταραγμό των υδάτων
για να σου πουν τελικά οι αναμάρτητοι
ότι έκανες μια τρύπα στο νερό.

Αν πάρεις τον ήλιο
και τον ρίξεις στο δάσος
θα κάνει -φσσς!- έναν υπόκωφο ήχο
θα καούν οι σκιές
απ' τα ροδάκινα και τους σταυρούς
για να σε πουν τελικά οι νυχτοφύλακες
άκαρδο αλαφροΐσκιωτο.

Αν πάρεις τ' αστέρια
και τα ρίξεις στα πιάτα των ανθρώπων
θα τους κάψουν το στόμα
θα τους κάψουν τα χέρια
τόσο που τίποτα να μην ξαναζητήσουν
για να σου πουν τελικά οι αστρολόγοι
ότι τους στέρησες την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο.