Η προσφορά

Όταν μιλάω μπροστά στον καθρέφτη
κάνω συνήθως δύο λάθη:
δεν μιλάω ούτε στον εαυτό μου
ούτε σε κάποιον άλλον άνθρωπο.

Εγώ δεν το καταλαβαίνω αμέσως,
ούτε κανένας άλλος το καταλαβαίνει,
αλλά και να το καταλάβαινε,
δεν θα μου το έλεγε.

Ξέρω, όμως, ότι έχω κάνει λάθος,
επειδή δεν αισθάνομαι τη γλώσσα μου·
την έχω ήδη κόψει  και προσφέρει
στο παιδί μου που ξέρω πόσο λατρεύει
να παίζει με
ξύλινα αλογάκια.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Κ.

Ο κύριος Κ. ζει σε καιρούς που 
κάποιοι ήλπιζαν πως θα ήταν καλοί.

Ο κύριος Κ. όμως συνέχισε να είναι στο δρόμο
παρά τις λοιδορίες και τις πικρόχολες ειρωνείες
παρά τις προδοσίες και τις βέβηλες καπηλείες.

Ο κύριος Κ. δεν έζησε ποτέ σε καλύτερους καιρούς.

Όταν ωστόσο τον ρωτούν πότε ή πώς μπορούν να έρθουν,
αυτός απαντά
στο χέρι μας είναι
μάλιστα για να φανεί πιο πειστικός
βγάζει από τον κάδο ένα πλαστικό δοχείο
με υπολείμματα καφέ
και, αφού το σκουπίσει με ένα χαρτομάντηλο,
προσφέρει θυμωμένα την απάντηση σ' αυτόν που τη ζήτησε.

Ο κύριος Κ. δεν ζει σε καλούς καιρούς.
Αν ζούσε, θα απαντούσε διαφορετικά.

Η Δ. ΣΤΗ ΓΗ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ

στη Σ. Γ.

Η Δ. μιλάει πάντα για μια προσευχή ή για μια παπαρούνα∙
για μια προσευχή όχι τόσο προσευχή 
και για μια παπαρούνα όχι τόσο παπαρούνα:
μιλάει πάντα για ζωή.

Η Δ. πιστεύει πως η προσευχή πονάει όσο μια παπαρούνα
και πως η παπαρούνα ανακουφίζει όσο μια προσευχή.
Όλοι πιστεύουν πως κάνει λάθος.
Εκείνη πιστεύει στη ζωή.

Η Δ. προσεύχεται μαζεύοντας παπαρούνες
και δε φοβάται να μιλήσει γι' αυτό-
γνωρίζει ότι το κόκκινο μπορεί εξίσου
να είναι χρώμα νίκης ή ήττας.

Για τις ουλές

Συλλέγω τα δάκρυα
Που ξέφυγαν από το χτεσινό μου όνειρο

Είναι λίγα
Δε φτιάχουν θάλασσα
Δε φτιάχνουν λίμνη ή ποτάμι
Αλλά πραγματικότητα -
γκρίζα

Συλλέγω τα δάκρυα
Που ξέφυγαν από το χτεσινό μου όνειρο
Και δροσίζω τις ουλές της πραγματικότητας 
Στο μέτωπό σου

Απολογία

Όταν μιλώ για σένα
το στόμα μου ματώνει
από τα αγκάθια που είχαν
τα ρόδα σου.

Επειδή το αίμα είναι
πάντα ακατανόητο
για έναν απλό θεατή
εγώ γράφω μόνο
ποιήματα.

Σου μιλώ γιατί...

Εγώ κι εσύ 
ζούμε στον ίδιο κόσμο
και του μοιάζουμε.

Σε φοβάμαι και με φοβάσαι,
Σε φοβάσαι και με φοβάμαι,
μας φοβόμαστε
και μας λυπόμαστε∙
μας θλίβει η ίδια μας η εικόνα
και γυρνάμε με μένος,
σπάμε τον καθρέφτη μας
και μένουμε με το αίμα στα δάχτυλα
και τα γυαλιά –
και γλείφουμε το αίμα
χωρίς να έχουμε πληγή
αλλά κομμάτια άλλων στα χέρια μας.

Εγώ κι εσύ
ζούμε στον ίδιο κόσμο
και του μοιάζουμε.

Μα αν μοιάζουμε αυτού του κόσμου,
θα μοιάζουμε σίγουρα και του επόμενου.

Όταν σου μιλώ, είμαι σαν ένα
ξεραμένο λουλούδι που περίμενες για χρόνια
να ξανανθίσει για να μιλήσει και πάλι στη γλώσσα σου.

Να σου μιλήσει για εκείνη τη μέρα 
που θα αγαπούμε τη βροχή,
γιατί θα μας θυμίζει
τη δημιουργία του ανθρώπου
και όχι τη θλίψη στην καρδιά μας.

Να σου μιλήσει για εκείνον τον κόσμο όπου
δυο χέρια θα γυρίζουν τον ήλιο στην ανατολή
και δυο φιλιά στη δύση∙
για εκείνον τον κόσμο όπου
τα παιδιά θα χορταίνουν με τη γύρη των λουλουδιών
και οι γονείς θα ξυπνούν ευτυχισμένοι, αφού
δεν θα 'χουν "στόματα να ταΐσουν" 
αλλά λουλούδια να πολλαπλασιάσουν∙
για εκείνον τον κόσμο όπου
θα αγαπιόμαστε τόσο πολύ
όσο τώρα φοβόμαστε.

Ναι, σου μιλώ για εκείνον τον κόσμο
για τον οποίο με δυσκολία μιλώ συνήθως,
γιατί είμαι βέβαιη ότι θα υπάρξει 
και δε θέλω με τα λόγια μου
να του στερήσω κάτι από την ομορφιά του.

Σου μιλώ γιατί κλαις.
Σου μιλώ γιατί είμαι μέσα στον καθρέφτη.
Σου μιλώ γιατί είμαστε ακόμα σ' έναν κόσμο παλιό.

Του μέλλοντος αιώνος

Θα περιμένω πάντα
ένα ξεραμένο λουλούδι
ν' ανθίσει
για ν' αρχίσω να σου μιλώ 
στη γλώσσα σου.