Τελευταία νύχτα του χρόνου. Όπως όλοι οι κοινοί θνητοί, έτσι κι εγώ αφήνομαι στην ανάγκη (πηγαία ή επιβεβλημένη έξωθεν, δεν ξέρω) να κάνω τον απολογισμό τού έτους που πέρασε. Το 2025 με βρήκε ανήσυχη και πανικοβλημένη, γιατί για πρώτη φορά ένιωσα τι σημαίνει να μην είσαι υγιής. Σιγά σιγά άρχισα να συνειδητοποιώ ότι -για καλή μου τύχη- η ζωή συνεχίζεται. Διαφορετικά, αλλά συνεχίζεται. Και πράγματι, αναλογίζομαι πώς με αφήνει το 2025. Με διαφορετική ματιά (λίγο πιο ενήλικη, όχι πολύ) στον εαυτό και στον κόσμο, με επαγγελματικά καθήκοντα που εδώ και χρόνια ήθελα να αναλάβω, και με ένα βιβλίο ποίησης, την πρώτη μου ολοκληρωμένη ποιητική συλλογή.
Το Εκ Μέρους (εκδόσεις Ρώμη) περιλαμβάνει 29 ποιήματα γραμμένα από το 2014 ως το 2024. Εξετάζει τα όρια της ποιητικής γραφής ή/και της τέχνης ευρύτερα στην αλληλεπίδρασή της με τη ζωή. Είναι μία ανοιχτή επιστολή που αποτελείται από μικρά ραβασάκια-μονόπρακτα.Το ποιητικό υποκείμενο συνομιλεί με το alter ego του, τη Σίμπυλ Βέιν από το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι, με την οποία διανύει μια πορεία από το ψεύδος προς την αλήθεια. Σίμπυλ Βέιν και ποιητικό υποκείμενο εναλλάσσουν μεταξύ τους τους ρόλους του παραλήπτη και του αποστολέα. Ο αναγνώστης παρακολουθεί τη συνομιλία τους σαν να παρακολουθεί μία θεατρική παράσταση, γίνεται το «εσύ» που εναγωνίως ψάχνουν Σίμπυλ Βέιν και ποιητικό υποκείμενο. Μέσα σε όλη αυτήν την προσπάθεια μπλέκονται αξεδιάλυτα ο παραλήπτης με τον αποδέκτη, ο αγαπών κι ο αγαπώμενος, ο άνθρωπος και ο Θεός, το ατομικό και το συλλογικό τραύμα, η μεγαλοστομία και ο ψίθυρος, το εν μέρει και το καθολικό, τα δύο άκρα μεταξύ των οποίων εν τέλει παλινδρομεί κάθε άνθρωπος. Και σ’ αυτήν την παλινδρόμηση ξεχνά το ποιος είναι και το πού απευθύνεται.
Ευτυχισμένο το 2026!
Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο εδώ.
